{"count":5,"next":"https://www.melihmadan.com.tr/blog/evrim-akn-arthur-miller-ve-digerleri/?page=2","previous":null,"results":[{"id":6,"title":"Sanatta Fırsat Eşitliği","url":"sanatta-frsat-esitligi","content":"

\"Böyle

\r\n\r\n

Bir doktor tıp fakültesinden mezun olur doktorluk yapar, bir avukat hukuk fakültesinden mezun olur avukatlık yapar, bir oyuncu güzel sanatlar fakültesinden mezun olur oyunculuk yapar… Nah yapar! Mal mal bekler “ne yapacağım lan ben şimdi” diye. Beklerken de anasının, babasının “oğlum sakın oyunculuk okuma aç kalırsın” sözleri kulaklarında çınlar. Tabi kimseye mal mal beklediğini çaktırmaz oyuncu. Soranlara “varoluşsal sancılar çekiyorum” der. İşte ben de yeni mezun olmuş varoluşsal sancılar çekerken, bir başka mal mal bekleyen arkadaşımla, Orman Genel Müdürlüğü’nün yangından etkilenen köylere tiyatro götürdüğü projede kendimize iş bulduk. Okulda öğrendiğimiz Stanislavski’ler, Brecht’ler, epik diyalektik yaklaşımlar falan hak getire, ben KPSS ile atanmış Orman Mühendisi Adil’i canlandırıyorum, arkadaşım ise Sincap karakterine hayat veriyor. Görev yerimiz Muğla. Yıldızlı otellerde kalıyoruz, bizi sahnelere götürüp getiren bir şoförümüz var. Şoförümüz 60’larında beyaz saçlı, beyaz bıyıklı ton ton bir amca. Arabasında katiyen sigara içirtmez. Bir de tüm Muğla yöresinin türkülerine hakim olduğundan hangi ilçeye gidiyorsak oranın türküsünü mırıldanırdı yolda. Mesela Köyceğiz’e turneye gittik “Galdır Ayşem Golları, İndir Ayşem Golları” diye diye. Velhasıl Bodrum, Dalyan, Göcek akıyoruz sevgili okur. Oyunda iyi gidiyor, zaten mühendis dediğin dümdüz adam malum... Rolümü olabildiğine gerçekçi oynuyorum. Sincap karakteri ise çok tutuluyor. Halkımız sincabı seviyor. Oysa evinize, bodrumunuza girse kürekle öldürürsünüz, biliyorum. Ama show dünyası, sahnede görünce çocuklar başlıyor “sincap amca” demeye. Oynadıkça kuruluyorum bu sincabın önlenebilir yükselişine. Mühendis olarak kıskanıyorum, bazen de kötü davranıyorum sincaba. Hayvan severler falan izlese oyunu, videoya çeker instagram sayfasında paylaşır. Muğla valiliğini etiketler, işler karışır. Okuldayken bize natüralizm akımından bahsetmişlerdi. Emile Zola öncüsü. İsminden mütevellit kendisini kadın sanıyordum erkekmiş. Eminim aranızda kadın sananlar olacaktır diye bu dip notu düşmek istedim, rezil olmayın sağda solda. İşte bu Emile abi diyor ki “insan çevresine yazgılıdır”. Yani insan kalıtım ve çevre faktörlerinin etkisi altında hareket eden bir varlıktır. Kısaca 19. yüzyılı sallayan bir akım icat ediyor. Artık tiyatro sahneleri bir deney alanına dönüyor sayesinde. Karakterlerin ahlaki ve psikolojik durumları, doğrudan sosyal çevreleri (sefalet, alkolizm, açlık) ve biyolojik mirasları ile açıklanıyor. Bunları “Biz de bir şeyler biliyoruz bakma, normalde buraların adamı değilim de neyse” demek için yazmadım sevgili okur birazdan buraya döneceğim.

\r\n\r\n

\"Emile

\r\n\r\n

Nerede kalmıştık?… Ha evet, sincap. Turnenin bilmem kaçıncı gününde bir sabah, şoförümüz gelip “bugün Otmanlar köyüne gideceğiz” dedi. Muğla sadece Fethiye, Milas, Datça değilmiş o gün öğrendim. Şoför bile yola kenetlenmiş türkü falan mırıldanmıyor. Otmanların türküsü de olmayabilir bilmiyorum. Başladık yamaç yukarı tırmanmaya arabayla. Rakım 1050, navigasyon “bulutları geçince solda” diye tarif veriyor. Şoför yolu 4 kez karıştırdı. Tam pes etmek üzereydim ki sabahın kör bir saati nihayet ulaştık Otmanlar’a; saat 10:00 falan aşağılarda hava aydınlık ama vardığımız yer puslu, sisli. Jet lag olduk hepimiz.

\r\n\r\n

\r\n\r\n

Sağ olsun okul müdürü bizi karşıladı. Sabah sabah sigara içen bir sincap görmeyi oda beklemediğinden olsa gerek apar topar sahneye sürükledi ikimizi. Sahne dediğime bakmayın, derme çatma bir yükselti. Seyirciler çoktan dizilmiş bizi bekliyor. Reji gereği önce ben çıkıp; çocuklara ormanda birini gördüğümü, benden kaçtığını, onu kovalarken yolumun buraya düştüğünü, kaçan bir şey görüp görmediklerini soruyorum. Bu esnada sincap aniden sahneye fırlıyor. Çocuklar da başlıyor “sincap amcaaaa” haykırışlarına. Sonra da oyunu oynuyoruz. Yine her zamanki gibi atladım sahneye, sıraladım replikleri, ama bu sefer kimseden çıt yok. Dedim herhalde Sincap antre kaçırdı, kafamı çevirdim, yoo gayet orada geçmiş arkama dikiliyor. 100 çocuk nefeslerini tutmuş bize bakıyor. İğne düşse sesini duyarsın. Beklemediğimiz bu tepki karşısında haliyle trak geldi bize de.  Derken, sessizliği kel kafalı küçük kara bir çocuğun “ANAA! SIÇAN!” sözleri bozdu. Bıraksam sincabın kafasını daşla ezecekler. Neyse ki korkulan olmadı. Sağ selamet bitti oyun çok şükür, selamımızı verdik, vedalaştık çocuklarla, ne kadar anlamlı bir şey yaptığımızdan tutun da o köye ilk kez tiyatronun geldiğine kadar bir sürü güzel laf işittik idarecilerden. Otele dönerken de işte bu az önce bahsettiğim Emile abiyi yâd ettik. İnsan, çevresine yazgılı insan! Şoför abi de dinliyor tabi. Büyük bir coşkuyla katıldı sohbetimize “Gördün mü ulan sincap, Sen birkaç rakım aşağılarda yaşayan çocuklar için sincapsın, buralarda sıçansın. Ulan dünya senin ben adaletini…” diye devam etti. Bu yersiz çıkışa bozulan sincap yüzünü düşürdü hemen. Uzunca bir sessizliğin akabinde tekrar söze girdi şoför. “Evli mi bu Emile?” yok abi diyebildim. “Akıllı kadınmış akıllı kadınları severim” dedi. Otele dönene kadar da oy oy Emile nedir bu güzellikler türküsünü mırıldandı. Sonra da hep böyle köy okullarıyla devam etti turne.
\r\nVelhasıl demem o ki sevgili okur, genetik faktörler ve çevre işte bu kadar önemli. Dün, bugün ve yarın yaptığımız, yapacağımız tüm eylemler, aldığımız kararlar, içinde bulunduğumuz koşulların ve atalarımızdan bize miras kalıtımımızın çevresinde şekilleniyor. Peki gerek sanatta, gerek eğitimde bizler hangi eşitlikten ne kadar söz edebiliriz? Aynı şehrin dağlarında büyüyen çocukla, sahillerinde büyüyen çocuk arasında bile bir sincapla, bir sıçan arasındaki fark kadar, fark var!
\r\n 

","image":"https://www.melihmadan.com.tr/media/WhatsApp_Image_2022-07-01_at_10.34.50.jpeg","publish":"2025-11-26T20:05:04Z","is_active":true,"order":3,"author":2},{"id":5,"title":"Mavi Don","url":"mavi-don","content":"

\"Mode

\r\n\r\n

Efendiler Yarı Cumhuriyeti İlan Edeceğiz!
\r\nSabahın ilk saatleri. Dünyanın en çirkin mavisinden dikilmiş kumaş pantolonun içine girmeye çalışıyor. Okulun bandosundayım. Bir önceki sene mezun olanların kostümlerini giyiyoruz. Anlaşılan kara kuru insanlar mezun olmuş. Göt*me sığan bir pantolon bulamıyorum. Olmuyor ama pes etmek yok bugün 29 Ekim. Mustafa Kemal ve silah arkadaşları kim bilir ne zorluklarla karşılaşırlar Cumhuriyeti kurarken. Tüm bunları düşünüp kan içinde ha çaba harcıyorum biraz daha zorluyorum. Ve nihayet içindeyim o melun mavi kumaşın. Ama bu kez de pantolonun isimleri patlıyor. Ee Cumhuriyet kolay kazanılmadı. Annemi uyandırıyorum, iğne ve iplikle geçen bir şeyler yapıyor. Mavi pantolon hala dar ama en azından artık içindeyim. Anneme "Nasıl yaptın?" diye soruyorum, cevap vermiyor. Bende cevap beklenmesin zaten bir annenin iğnesi ve iplikle yapamayacağı bir şey yoktur. Evrendeki kara açıklıklarda buna dahil. Yolla anneyi diksin. Parça koysun. Artan kumaşla ekvatora fisto geçsin. Canhıraş parçalarını atıyorum. Dünyanın en sporcu mavisinden dikilmiş pantolon ve aynı çirkinlikte abartılı altın düğmeleri bulunan lacivert ceket kombinim ile. Aksesuar olarak ben boru tercih ettim. Bu kombin için tamamlayıcı parça trampet de tercih edilebilir. Geç kaldım. Mobidik gibi süzülüyorum okulda buluşacağımız alanda. Yolda tek tük insanlar var. Sabahın bu saatinde karşılarında bir balina görmeyi yadırgiyorlar özelliklerini. Önce irkilip, sonra ince bir gülümsemeyle yollarına devam ediyorlar. Derken bir gevrekçiyle göz göze geliyoruz, sonra gözleri hemen kaçırıyorum ve üzerine doğru ilerlemeye devam ediyorum. O da şaşırıyor bu durumda, tez canlı biri belli iletişim kurmayı istiyor benimle. “Bayramımızın kutlu olsun” belki coşkuyla. Ya da “Bizim zamanımızda…” diye başlayan uzun cümleler sıralayacak ardına. Buna ayıracak zamanım yok. Bana öğrendiğini biliyorum ama ben ona bakmıyorum. Kuduruyor... Belki sadece günaydın dememi bekliyor yada hayırlı işler? Ama bugün olmaz! Yine de durmuyor canı. Tam yanından kalkmıyor "TaLiiiiiiii GEvyoOoUUU" diye böğürüyor. Ödüm bokuma karışıyor ama taviz vermiyorum

\r\n\r\n

\"Simit

\r\n\r\n

Alana geldiğimde trampetçi bir kızın enerjisi o da orda bekliyor. Kur yapamayacak kadar maviyim ayrıca elimde boru var. Zaman ilerliyor, mavilikler çoğalmaya başlıyor, yarım saatin sonunda mavi pantolonla mavi ceket giymek çok sağlıklı bir şeymiş gibi insana geliyor. Belki de hepimiz aslında evlerimizdeyiz, bu mavilikler bizim avatarlarımız. Avatar o zaman daha çekilmemişti. Bütün kardeşler mavi dönüşümle dalga geçiyor. Pantolon o kadar sıkıyor ki belden aşağıya kanmayabilir o esnada. Aslında bu işe üst sınıflardan geri zekalı bir arkadaşım yüzünden bulaştım. Bana bandoya girersem rahat bir şekilde kullandığımı söylemiştim bende 1 kerelik bir şey sanıyordum. Okuldaki 3. yılım bandodaki 6. seferimdi.

\r\n\r\n

Bando sadece 19 Mayıs'ta veya 29 Ekim'de çıkmakla biten bir olayda çok tehlikeli değil. Mesela endüstri meslek, düz lise, kula, ticaret hual bi sürü boru düşünün ve trampet. Çok gergin bir ortamdı. Sen benimkine baktın, sen bi daha bu kıyafetlerini giyiyorsun gibi bi sürü kavgaya girecek henüz sebepler mevcuttu. Gerçek hayatta kalma süresi ya da sınıfta edinemediği karizmayı bando provalarında edinen çok kullanımım var. Onlar asla bando bitsin istemezler. Gösteri devam etmeli! cıstak cıstak.

\r\n\r\n

Mavi donum artık götümü uyuşturmaya başlıyor. Takatim kalmamış bir şekilde mavi donumla oturmaya yelteniyorum. Bunun iyi bir fikir olmadığını ikimizde açıkladık. Eklemleri ve götüm bağırıyor "otur şu lanet şerita" diye. Diz kapaklarımı kırıp durduğundan milisaniye sonra çöktüğüm yerden çıkıyorum. Mavi dönüşümün yanları yine açıldı. ANNNEEeeeE!

\r\n\r\n

Füsun hocaya mensup bir ataç yoluyla açılan yerleri kapıyor. Artık DAHA MAVİ DAHA ATAÇLIYIM. Sıraya giriyorum sonra boruyu öttürmeye başlıyoruz…
\r\n 

\r\n\r\n

Bir 29 Ekim bundan yıllar önce böyle geçti. Burada tam biraz olumsuzluklarını yazmış olabilirim ama bayramdı lan kalitesi hatta o kadar ki bütün çocuklar böyle şeyleri tatmasını bile isterim. Her senenin mutsuzluğu muhakkak şu şu valilik şu törenlere izin verirse, falan haberlerini
\r\nŞimdilerde bunu kutlamak, yaşatmak, neden zor? Bu ülkenin mavi yeşil kırmızı don  giymiş çocuklara soruyorum!
\r\n29 Ekim gençlerin bayramıdır kendini genç hisdenlere kaptırmayın.

\r\n\r\n

\"Belediye

\r\n\r\n

Bir 29 Ekim bundan yıllar önce böyle geçti. Burada tam biraz olumsuzluklarını yazmış olabilirim ama bayramdı lan kalitesi hatta o kadar ki bütün çocuklar böyle şeyleri tatmasını bile isterim. Onun senede üzüntüsü mutlaka şu valilik şu törene izin verin falan haberlerini yazsın. Şimdilerde bunu kutlamak, yaşatmak, neden zor? Bu ülkenin mavi yeşil kırmızı don giymiş çocukları soruyorum! 29 Ekim gençlerin bayramıdır kendini genç hisdenlere kaptırmayın…

","image":"https://www.melihmadan.com.tr/media/images.jpg","publish":"2025-11-26T19:52:09Z","is_active":true,"order":2,"author":2},{"id":4,"title":"Evrim Akın, Arthur Miller ve Diğerleri","url":"evrim-akn-arthur-miller-ve-digerleri","content":"

  \"Çelenk

\r\n\r\n

Türk lirası değer falan mı kaybediyor? Efendim geçenlerde Evrim Akın’a 200 tl borç verdim. Bunun üstüne belki 200 kere karşılaşmışızdır ama sohbetlerimizde nedense borç mefhumunun esamesi geçmiyor. Malum okuduğum meslekten mütevellit parayla işi olan insanlar değiliz. Güzel sanatlardayken “Tiyatroda para nasıl yok?”, “Aktörlük yaparak aç kalma 101” gibi zorunlu seçmeli derslerimiz vardı. Sanat yapmayı memuriyete benzetirim. Sabit gelir. Bu ay sanattan para kazanamadın mesela, önümüzde ki ay da kazanamayacaksın bunu bilip ilerisi için planlar yapıyorsun. Önünü görürsün yani sanat yaparak, esnaflık gibi değil. Bazı arkadaşlarım var bitcoin alıyor, satıyor, ekonomiye yön veriyor falan paranın köpeği olmuş. Bense para için instagramda karşıma çıkan “Para hesabına su gibi akacak bunu hemen kendine gönder onayla” manifestlerini yolluyorum dm’den kendime. Yatırım tavsiyesi değildir. Bakkala para üstü alacağı söylenmeden alışverişe yollanan, döndüğünde para üstü getirmediği için azarlanıp tekrar bakkala yollanan bir çocuk gibi iyi kötü geldim bu yaşa. Kısacası paradan anlayan biri olamadım hiç. Ama Evrim Akın’a verdiğim 200 liramın değerini artık biliyorum sevgili okur. Geri istemeye utanacağın, ama geri gelmezse de seni üzecek bir para bu 200 lira. Az gibi gözüküyor. Oysa kendi içinde bir değeri var. 1 filtre kahve içip yanına cookie alabilirsin örneğin. Ya da 200 farklı dilenciye 1 lira olarak dağıtıp kendini iyi hissedebilirsin. Kendimi kötü hissediyorum sevgili okur. Geceleri Evrim Akın’ı bir cafeye davet ettiğimi tam hesap ödeme faslı geldiğinde “aa cüzdan arabada kalmış sen öder misin? Ben sana sonra veririm” diyerek paramı kurtardığım planlar tasarlıyorum. Sonra starbucks’a gidiyoruz o benden önce gelmiş oluyor durduk yere filtre kahveyle cookie satın almak zorunda kalıyorum. Sigara içilen bölümde oturuyoruz. Sigara dumanını yüzüme üflüyor Evrim Akın. İşte böyle bir para 200 lira, belki yazımı okur da “Aa benim sana borcum vardı” deyip paramı geri verir diye metaforlara başvurmak zorunda bırakıyor insanı.

\r\n\r\n


\r\nEfendim mesleğe yeni başladığım yıllar. Böyle cast ajansları var, oralarda yeni çekilecek reklam, film, dizilerin seçmeleri yapılıyor. Gidip istedikleri parçayı kamera önünde oynuyorsun. Yönetmene, yapımcıya ulaştırılıyor, beğenildiğin takdirde o ay önünü göremeyip para kazanıyorsun. Eskiden yığınla oyuncu 2+1 stüdyo dairelerde ezberini içinden fısıltıyla tekrar ede ede sırasının gelmesini beklerdi işte buralarda. Cast ajansları hastane koridorlarına benzerdi. Şimdilerde verdikleri parçayı evde kendin çekip yollayabiliyorsun. Hani bazen birini görüp sanki daha önce tanışmışsınız hissi olur ya. İşte bu cast ajanslarında gördüğüm benimle beraber sıra bekleyen insanlar hep tanıdık gelirdi bana. Ama öyle liseden, mahalleden bir arkadaşa benzetmek değil bahsettiğim. Daha çok teyzeannemin oğlu, babamın büyük dayısının kızı gibi uzak akrabalarımdan biriymiş de çıkaramıyormuşum hissiyle yanıp tutuşurdum için için. Oysa Ödemiş’in bağrından kopup gelmişim İstanbul’a, annemin büyük halasının oğluyla cast ajansında denk gelme ihtimalim oldukça düşük. Muhtemelen bu insanları oynadıkları reklamlardan ya da filmlerden hatırlıyorum. Akrabam gibi hissetmemin sebebi ise onları gördüğüm de yanımda annemin, babamın olması. Eski zamanlardan bir perşembe akşamı ailecek oturmuş yılan hikayesi izlerken, Memoli’nin “E be köylü kızı, E be köylü kızı” haykırışlarıyla girilen reklam arasında yüzlerini gördüğümüz ama beynimize tam kaydetmediğimiz bu insanlar vardı ekranda. Doğup büyüdüğümüz evdeydik. Yanımızda belki ebeveynlerimiz vardı. İşte televizyona çıkan insanları sanırım bilinçdışımız aileden biri gibi görmeye meyilli. En azından benim ki öyle. Sanatçı, dediğimiz insanın hataları, yanlışları, kötülükleri olmasın istiyoruz. Olduğun da ise tıpkı uzaktan bir akrabamız sülalemizin şanına yakışmayacak hareketler yapmış gibi üzülüyor, öfkeleniyor, histeri krizlerine giriyoruz. Andy Warhol, Salvador Dali vs… Birçok başarılı ancak ahlaki olarak zayıf sanatçı sayabilirim. Kısacası başarıyla, sanat ve ahlak doğru orantılı değil sevgili okur. Neyse geçtiğimiz hafta malumunuz Evrim Akın hakkında linç başladı. Öncesinde size biraz Arthur Miller’dan bahsedeyim. Marilyn Monroe’nun eski kocası. Sıkıcı olmasın diye araya magazin katmak istedim. O da neler yapmış kızcağıza. Ama konumuz bu değil. Arthur Miller’ın Cadı Kazanı oyununu eminim okumuşsunuzdur. Hatta okumakla kalmayıp kesin izlemişsinizdir. Oyun, 1692 yılında Massachusetts'in Salem kasabasında gerçekleşen ve tarihe “Salem Cadı Mahkemeleri” olarak geçen gerçek olayları anlatıyor. Hikayenin temelinde, toplumsal histeri, korku, kişisel intikam ve güç mücadelesinin bir araya gelerek nasıl büyük bir adaletsizliğe yol açabileceği anlatılır. Histeri, iftira ve toplu linç psikolojisinin nasıl işlediği tüm çıplaklığıyla seyirciye gösterilir. Oyunda Proctor adındaki adam Elizabeth adındaki karısını Abigail adındaki hizmetçisiyle aldatıyor. Sonrasında da Elizabeth kovuyor hizmetçiyi. Bunun üzerine Abigail hem kendi yasak ilişkisinden aklanmak hem de evin hanımı Elizabeth’ten intikam almak için onun cadı olduğunu söyleyerek Salem kasabasında cadı avını başlatıyor. Oyununun sonunu yazmayayım belki aranızda sanatseverler vardır alır okur. Evrim Akın vakasına dönecek olursak ayrıntılarını çok araştırmadım. Sanırım mobbinge uğrayan mağdur bir kız yaşadıklarını anlatmış. Lakin hemen akabinde gelen dışlamalar ve Evrim Akın’a ardı arkası kesilmeyen saldırılar işte bunlar LİNÇ kültürü efendim... Peki o kızın anlattıkları gerçek mi? Bunu yargılamak bize düşer mi? Gerçekse bile Evrim Akın hala o Evrim Akın mı? Bilemeyiz! Herakleitos’un “Aynı nehirde iki kere yıkanılmaz” sözünü hatırlayın. Çünkü ne nehir aynı nehirdir ne insan aynı insan kalabilir. Sürekli değişim ve dönüşüm halindeyiz. Eylemlerimiz içinde bulunduğu zamanın ve birçok değişkenin eseri. Söz gelimi şu dönemde bazı siyasetçilerin 5 yıl önce söylediklerinin tam tersi eylemler yaptığı zamanlardan geçiyoruz. Nitekim bu da yanlış değil elbette. Ama Evrim Akın kadar gündemde kalmıyorlar. Velhasıl eğer ki Evrim Akın’ın bana 200 lira taktığını düşündüyseniz sevgili okur linç görevini yapmış demektir. Linç kültürü, kendini ahlaki olarak üstün gören bir grubun, yargıladığı kişi üzerinde bir tür "ahlak oyunu" oynamasıdır.
\r\n
\r\n 

\r\n\r\n

\"SIR:

\r\n\r\n

Linç, bir kişinin en temel hukuki haklarını gasp eder:

\r\n\r\n\r\n\r\n
\r\n
\r\n\r\n

Psikolojik ve Toplumsal Yıkım

\r\n\r\n

Linç, hedef alınan birey üzerinde kalıcı psikolojik hasar bırakır ve toplumsal dokuyu bozar:

\r\n\r\n\r\n\r\n
\r\n
\r\n\r\n

Bilgi Eksikliği ve Yargılama Hatası

\r\n\r\n

Linçin en büyük tehlikesi, doğruluk payının çok düşük olmasıdır:

\r\n\r\n\r\n\r\n

Özetle, linç; hukukun üstünlüğüne karşı gelmesi, bireyin onurunu hiçe sayması ve kaosa davetiye çıkarması nedeniyle yanlıştır.

","image":"https://www.melihmadan.com.tr/media/images_1.jpg","publish":"2025-11-26T19:09:25Z","is_active":true,"order":1,"author":2},{"id":7,"title":"Papa II. Ioannes","url":"papa-ii-ioannes","content":"

\"Türkiye'nin

\r\n\r\n

Efendim Eurostat verilerine göre Avrupa'da en az kitap okuyan 2. ülkeyiz (Romanya'dan sonra). 2024 TÜİK ve Yayıncılar Birliği Türkiye’de kitap okuma oranının %27 olduğunu açıklamış. Ayrıca düzenli köşe yazısı okuyanların %5-%10 arası olduğu tahmin ediliyor. Bende istatistiklere güvenerek utanç içinde kaleme aldığım anılarımı sizlerle paylaşıyordum. “Mavi Don” isimli yazımla hızlı bir giriş yaptığım edebiyat dünyasında korkusuzca ilerlerken Ersan abinin de %5’lik dilimin içinde yer aldığını öğrendim. Malum geçtiğimiz hafta Fatih Altaylı 4 yıl 2 ay ceza aldı. Parayla imanın, bir de kimin %5’lik dilimin içinde yer aldığını bilemiyorsun sevgili okur. Bu yüzden hafif tırstığım için daha usturuplu yazılarla siz sevenlerimi kucaklayacağım. Bildiğiniz üzere geçtiğimiz hafta Papa Türkiye’ye geldi. Volkswagen Arena'da büyük bir ayin yönetti. 25 Aralıkta yine aynı yerde Ebru Gündeş konseri var. Fırtınalar koparsa kopsun be sevgili okur.

\r\n\r\n

\"ebru

\r\n\r\n

Efendim tiyatro da dinî ritüellerin, kutlamaların ve anlatıların zamanla sanat formuna dönüşmesiyle bulunmuştur. Tiyatroya dair günümüze ulaşan en eski ve temel kaynaklar tartışmasız şekilde Antik Yunan dönemine dayanır. Gelgelelim günün birinde Büyük Roma İmparatorluğu Antik Yunan şehir devletlerini kendine bağlıyor, doğal olarak tiyatronun da odağı değişiyor. Felsefi derinlik ve siyasi eleştiri içeren Yunan tragedyaları yerine; kanlı gladyatör oyunları, sirk gösterileri, yemekteyiz, survivor geliyor. TV8 ‘e dönüyor ortalık. Her bir tarafta yarışma.

\r\n\r\n

\"Zuhal

\r\n\r\n

Takvimler 380 yılını gösterdiğinde Roma İmparatorluğu Hristiyanlığı resmi devlet dini olarak ilan ediyor. 395’te de Doğu ve Batı Roma olarak ikiye bölünüyor imparatorluk. Batı Roma bu ayrılığa dayanamadığından olsa gerek çöküyor, yazık. Doğu Roma’nın yani Bizans imparatorluğunun başkenti Konstantinopolis, şimdiki Volkswagen arenanın olduğu yerler. Oralarda da işler pek tıkırında sayılmaz. Savaşlar, salgınlar, büyük inşaat projeleri ile azalan nakit rezervleri Bizans’ı mali krize sürüklüyor. Kriz teğet geçmiyor. Zaten kilise de geldiği günden beri karşı çıkmış tiyatroya. Büyük sahnelerin bakımı, temizliği, iki ayda bir çift maaş alıp prova dönemi kendine rapor yazdırarak sahneye çıkmayan Bizans Devlet Tiyatrosu oyuncuları falan bunlar hep para sevgili okur. Tabi o zamanlar Tamer Karadağlı da yok. Veba yüzünden seyirci de kalmamış. Halk arasında “Bizim burada götümüz de ayı bağırıyor, vergilerimizle altı üstü bir oyun çıkaracaksınız onu da yapamıyorsunuz! Zaten yetenek sınavı diye bir şey uydurmuşsunuz, torpille aldığınız oyuncuları bile oynatamıyorsunuz!” sesleri yükseliyor.

\r\n\r\n

\"Gözleriyle

\r\n\r\n

Nitekim 533 yılında Roma Psikoposluğu’nun başındaki Papa II. Ioannes, Bizans İmparatoru I. Justinianus’a baskı yapıyor tiyatroyu kapat diye. Artık canına tak eden Justin “tohumuna para mı saydım?!” diyerek yasaklıyor tiyatroyu; “Gidin televizyon izleyin!” O devasa tiyatro binalarının ise bazıları kapatılıyor, bazıları terk ediliyor, bazıları kiliseye, vergi dairesine, yediemine falan dönüştürülüyor. İşte aradan geçen 1492 yıl sonra ise Papa XIV. Leo,  eski adıyla Konstantinopolis -şimdiki adıyla İstanbul- Volkswagen Arena Gösteri Merkezi’ne geliyor. 25 Aralık’ta da Ebru Gündeş…  

\r\n\r\n

Fırtınalar koparsa kopsun
\r\nSürüklesin ikimizi
\r\nArzular tutuştursun bizi
\r\nRazıyım sonuna senle olsun

\r\n\r\n

Ben sana öylesi taptım inan
\r\nBöylesi aşka yasak tanımam
\r\nDeliler gibiyim anla biraz
\r\nAklımı yolda bıraktım inan

","image":"https://www.melihmadan.com.tr/media/Johannes_II_KL53Muv.jpg","publish":"2025-12-02T19:18:54Z","is_active":true,"order":1,"author":2}]}